Korte gedichten

Loslaten

De wereld houdt mij vast
In ketenen van hebzucht
In zucht naar materialisme;
Haar zoetgevooisde stem
Klanken van waarachtigheid
Zo aanlokkelijk, zo hemels
Zweven mij tegemoet
En verleiden mij welbewust
Mij te storten in haar armen –
Ach, bindt mij vast!
Met touwen van zelfbewustzijn
Met kabels der vrijheid
Want haar ogen zijn vals
En mijn ego is zwak –
Ach, bindt mij vast
Met banden van liefde…
Tot goddelijk inzicht mij leert
Dat ík het ben
Die de wereld vasthoudt
Dat ik niet meer hoef te doen
Dan mijn armen te openen
Om de wereld los te laten
En de liefde te ontvangen.

Doods

Zwijgend achter een raam
naar buiten staren
en niet eens zien
hoe het leven voorbijtrekt
zonder één blik
naar binnen te werpen:
een uitnodiging aan de dood
eens snel aan te gaan

Verstild

De regenboog rekt zich uit
en legt zich neer op mijn graf
zacht neuriet hij een lied
over liefde en hoop:
verstilde woorden van een stem
die niet schreeuwen kan

Blanco

Wat ik níet op papier zet
is het meest spraakmakende
want alleszeggend

Breuk

‘Tot de dood ons scheidt’
woorden vol zinloosheid
want het is niet de dood
die ons uiteenrukt
maar het ontbreken
aan liefde en respect


Pic St. Loup

Je wolvenkop is in nevelen gehuld
geen mens die ziet
dat je je tanden ontbloot
ach, laat die grijze mist
toch nog alsjeblieft even daar
want anders zal men zien
als jouw lijf beschenen wordt
door gouden zonneschijn
dat je in werkelijkheid
niet meer dan een lammetje bent