Onderstaand artikel is in het juni nummer 2010 van het tijdschrift 'Spiegelbeeld' (http://www.spiegelbeeld.nl/) gepubliceerd.
Het ‘Zijn’ als losscheurend ijs
Smeltende ijskappen op de polen en de gletsjers; met donderend geraas stort het losscheurende ijs in het blauwe water. Gouden zonnestralen dirigeren het ballet van opspattende en weer in hun geheel terugkerende zeedruppels. IJsschotsen drijven langzaam af, laten zich meevoeren met de stroming van de zee; als een Odyssee naar onbekende oorden, cyclopen en cyclonen trotserend. Nader tot de horizon die nooit zal worden bereikt. Verder en verder verwijderen zij zich, worden kleiner, en raken uiteindelijk uit het zicht. Wij menen dat zij van de wereld zijn…
Als losscheurend ijs drijft het ‘Zijn’ van velen van ons af naar een horizon die de wereld omvat. Computers en mobieltjes hakken stevig in op ons bestaan. We zijn zo geobsedeerd door de aantrekkingskracht van deze apparaten, dat we niet meer in de gaten hebben dat wij almaar verder van ons ‘Zijn’ verwijderd raken. We staan met deze verleiders op, we gaan er mee naar bed, en daartussendoor kronkelen wij ons in de vreemdste bochten om hen vooral niet uit het oog te verliezen. We lopen over straat met het mobieltje aan het oor of al twitterend kijken we naar het schermpje in onze handen zonder onze omgeving waar te nemen. Als zombies die opgestaan zijn uit de tombes op het kerkhof van de leegheid verplaatsen wij ons van de ene plek naar de andere, van het begin- naar het eindpunt. Maar de weg die de verbinding vormt gaat geheel aan ons voorbij.
Wij zijn zo druk bezig met communicatiemiddelen, dat er geen aandacht meer is voor communicatie! Op straat kijken wij elkaar niet meer aan. Wij lopen, snellen, rennen langs elkaar heen zonder aandacht voor elkaar. Er wordt niet meer gegroet, niet meer recht in de ogen geschouwd. Praten is slechts nog mogelijk via een sms-bericht of Twitter. Druk kletsend via een microfoontje en het oordopje nog wat dieper in de oorschelp duwend merken wij niet dat er steeds meer lagen om de kern, het ware ‘Zijn’, heen worden gebouwd. Door de nieuwe communicatiemiddelen lijkt de wereld kleiner, het contact tussen de mensen intenser te worden. Wij staan in direct en constant contact met elkaar. Er wordt ‘gegoogled’ (ach, het woord alleen al!), zoniet, dan wordt er wel ‘getwitterd’ (mijn god!) of via Youtube, Hotmail Live Messenger, Facebook, Hyves of welke andere naam er aan de dodelijke spin gegeven kan worden gezocht naar vrienden en kennissen die wij zojuist op kantoor, school of straat nog tegengekomen waren. We raken verward in de kleverige draden van het web.
Zonder de aanwezige huisgenoten nog te groeten – hoogstens misschien een kort, snel knikje – zetten wij ons direct na thuiskomst achter de computer. Kilheid, afstandelijkheid en eenzaamheid moeten de leegheid vullen die gecreëerd is door de aanbieders van internet, computers, mobieltjes en Ipods. Aandacht wordt slechts nog gegeven aan het scherm en het toetsenbord. Snel een hap naar binnen werken, want aan de andere kant van het scherm wordt er op ons gewacht! “Was er nog iets bijzonders vandaag?” “Nee, niets.” Natuurlijk was er niets bijzonders vandaag: het bijzondere valt ons niet meer op, omdat we álles wat om ons heen gebeurt niet meer opmerken. We praten niet meer terwijl we elkaar in de ogen kunnen kijken, we gunnen elkaar geen aandacht meer; we leven meer en meer langs elkaar heen – ook al menen wij dat we méér contact met elkaar hebben. Het is contact via een toetsenbord, contact via een stralend scherm, contact via een nog stralender UMTS-mast. Stralingen die de leegheid in ons vullen met nóg meer leegheid. Meer en meer verwijderen wij ons van elkaar. De lege ruimte van versluierde begeerte, verlangen en onrust dijt uit, alsof het wordt opgeblazen door virtueel egoïsme. Lucht, meer is het niet. Lucht.
Ja, het is waar: de contacten worden veelvuldiger. Maar tegelijkertijd oppervlakkiger. We gaan niet meer met elkaar de verdieping in. Het bewustzijn drijft als een kurk op het verstilde water, doelloos dobberend, passief en gelaten – ongeïnteresseerd meer – de wereld aan zich voorbij laten gaand. Niet met een bord voor de kop – nee, deze is vervangen door een lcd-scherm. Binnen enkele jaren zullen we niet meer weten hoe de natuur ruikt, hoe de lokroep van vogels en herten klinkt…, hoe een mens eruit ziet. Al helemaal zullen we onbekend zijn met het innerlijk van de mens. We gaan eraan voorbij, zien het niet, omdat we het niet kúnnen herkennen.
Internet, mobieltjes, computers: zij rukken ons uiteen. Ons ‘Zijn’ scheurt met donderend geraas los. Nogmaals splitst de mens zich, zoals hij eens de dualiteit ingeworpen werd. Hij was niet meer Eén, zal weldra ook niet meer Twee zijn. Hij valt uiteen: lichaam, ziel en geest van elkaar gescheiden. Het ‘Zijn’ afgedreven, de horizon voorbij. Microsoft, Google, Hotmail, Hyves, Facebook, Yahoo, Apple en Youtube hebben hun taak naar behoren uitgevoerd. De spin met acht poten kan tevreden zijn: zijn web zit vol met slachtoffers, en elke seconde wordt er weer meer in het net gevangen. Zijn honger kent geen grenzen, is niet te stillen. De dodelijke kaken zetten zich in de prooi vast, rukken hem uiteen. Gulzig wordt hij door het beest verslonden – met huid en haar, met mobieltje en computer. Het Pentagon snelt met zijn acht poten over zijn geweven web, begerig naar meer en meer… naar macht. Onwetenden zijn het slachtoffer; zij slapen… Wordt wakker!!
Publicatie artikel 'Usophia'
Mijn artikel Usophia is in het april nummer 2010 van het tijdschrift Spiegelbeeld(http://www.spiegelbeeld.nl/) gepubliceerd.
Usophia
Ergens ver weg in het oneindige universum, duizenden lichtjaren van ons zonnestelsel verwijderd, draait een planeet om haar zon in wiens stralend licht zij helderblauw kleurt. Reeds ruim duizend jaar heerst er op deze planeet een absolute vrede. De huidige bewoners kennen wapens slechts van afbeeldingen en beschrijvingen uit het verre verleden. Vol afgrijzen en onbegrip om zo weinig respect voor elkaar en het leven schudden zij het hoofd en prijzen zich gelukkig dat zij niet meer in die historische tijden leven.
Dankbaar kijken zij naar de zon, wijzen hun kinderen op deze eeuwigdurende levensbrenger. Ja, al vele eeuwen verwarmt zij hun huizen en het water en is zij de enige krachtbron voor hun voertuigen over zee, land en door de lucht. Luchtvervuiling is eeuwen geleden een achtergelaten begrip, dat zelfs niet meer voorkomt in woordenboeken; - de industrie draait geheel op zonne-energie en zij maakt volkomen gebruik van het recyclingproces. Op deze planeet kent men geen werkloosheid, want een ieder zet zich in voor de medemens; men zorgt voor het gezin, de familie, de ouderen en zieken of voor de dieren, die een vrij bestaan hebben zonder hekken, tralies of wildroosters. Daarom zijn er ook geen dierentuinen: de dieren zijn door iedereen en overal vrij te zien.
Nee, op deze planeet bestaat geen dierenleed. Evenmin als geld. Dat is mogelijk omdat de wezens niet geleid worden door hebzucht, verlangen en jaloezie. Kosteloos werken zij bij de bedrijven, want het voedsel is gratis, evenals de kleding, het schoeisel, de behuizing, het vervoer -. Kortom, álles wordt ter beschikking gesteld. Daarom is er geen winstbejag, geen jacht op financieel gewin, geen aandelen, geen bonussen, geen vakbonden of werkgeversorganisaties. Armoede is al helemaal een onbekend begrip! Deze kan slechts bestaan in een wereld dat om geld draait.
Doordat de wezens liefde, respect en tevredenheid in hun hart dragen, en deze ook naar de medewezens uitstralen en uiten, respecteren de verschillende landen elkaar. Grenzen bestaan uitsluitend op oude kaarten; - en er is vrij verkeer tussen de landen onderling. Paspoorten of andere identiteitskaarten bestaan dan ook niet. Elk individueel wezen is zich bewust dat hij deel uitmaakt van een samenleving en dat deze samenleving alleen bestaan kan door haar delen, en dat liefde en respect de delen bijeenhouden. Men beseft terdege dat het individu en de samenleving elkaar nodig hebben. Om deze reden beseffen de bewoners ook dat er bestuurders moeten zijn, die voor een bepaalde termijn uit hun midden worden gekozen via een algemeen, voor iedereen geldend en leeftijdsonafhankelijk kiesrecht. De bestuurder wordt gekozen op individuele vaardigheden, die voor iedere kiezer zo duidelijk aanwezig zijn dat campagnes niet gevoerd behoeven te worden. Niemand stelt zich overigens verkiesbaar, want iedere bewoner is verkiesbaar. Politiek is niet aanwezig, want iedere gekozen bestuurder heeft liefde, respect en tevredenheid in het hart, en weet dat hij gekozen is om de samenleving te dienen -, en niet andersom. Door de samenleving te dienen, dient de bestuurder het individu.
Deze planeet is een planeet van stilte. Het enige geluid wat te beluisteren valt, is het gezang van de vogels, het ritselen van de bladeren, het ruisen van de zee, de lokroep van de dieren, het gelach van kinderen, en de muziek van de bewoners. Ja, elke bewoner is een muzikant. Elke dag komen de bewoners samen om hun instrumenten te bespelen en hun liederen te zingen tot zij met een blijde glimlach slapen gaan.
Op deze planeet, niet groter en niet kleiner dan onze aarde, bestaat niet de onsterfelijkheid, maar vindt er wel een cyclus van wedergeboorten plaats. Elk gestorven wezen komt na een periode van enige jaren als ziel in een staat van goddelijk ‘zijn’ te zijn verbleven in een nieuw getransformeerd lichaam terug op de planeet. Ieder die sterft is zich hiervan bewust, en vreest de dood dan ook niet. Integendeel, men sterft blijmoedig, want een nieuw leven is aanstaande. Alleen het waar en het als wie zijn vragen, waarop het antwoord pas gegeven kan worden op het moment van bevruchting.
Verjaardagen worden dan ook niet gevierd; wel het moment van bevruchting, die iedereen door innerlijke beschouwing bekend is. Het feest wordt vergezeld door veel muziek en dans.
Duizenden lichtjaren van ons verwijderd blijkt derhalve wel een leven mogelijk van vrede, liefde en respect. In mijn gedachten overbrug ik die afstand in de tijdspanne van een oogwenk, en waan me één van die tevreden wezens; - het enige moment dat waan zin heeft…
Usophia
Ergens ver weg in het oneindige universum, duizenden lichtjaren van ons zonnestelsel verwijderd, draait een planeet om haar zon in wiens stralend licht zij helderblauw kleurt. Reeds ruim duizend jaar heerst er op deze planeet een absolute vrede. De huidige bewoners kennen wapens slechts van afbeeldingen en beschrijvingen uit het verre verleden. Vol afgrijzen en onbegrip om zo weinig respect voor elkaar en het leven schudden zij het hoofd en prijzen zich gelukkig dat zij niet meer in die historische tijden leven.
Dankbaar kijken zij naar de zon, wijzen hun kinderen op deze eeuwigdurende levensbrenger. Ja, al vele eeuwen verwarmt zij hun huizen en het water en is zij de enige krachtbron voor hun voertuigen over zee, land en door de lucht. Luchtvervuiling is eeuwen geleden een achtergelaten begrip, dat zelfs niet meer voorkomt in woordenboeken; - de industrie draait geheel op zonne-energie en zij maakt volkomen gebruik van het recyclingproces. Op deze planeet kent men geen werkloosheid, want een ieder zet zich in voor de medemens; men zorgt voor het gezin, de familie, de ouderen en zieken of voor de dieren, die een vrij bestaan hebben zonder hekken, tralies of wildroosters. Daarom zijn er ook geen dierentuinen: de dieren zijn door iedereen en overal vrij te zien.
Nee, op deze planeet bestaat geen dierenleed. Evenmin als geld. Dat is mogelijk omdat de wezens niet geleid worden door hebzucht, verlangen en jaloezie. Kosteloos werken zij bij de bedrijven, want het voedsel is gratis, evenals de kleding, het schoeisel, de behuizing, het vervoer -. Kortom, álles wordt ter beschikking gesteld. Daarom is er geen winstbejag, geen jacht op financieel gewin, geen aandelen, geen bonussen, geen vakbonden of werkgeversorganisaties. Armoede is al helemaal een onbekend begrip! Deze kan slechts bestaan in een wereld dat om geld draait.
Doordat de wezens liefde, respect en tevredenheid in hun hart dragen, en deze ook naar de medewezens uitstralen en uiten, respecteren de verschillende landen elkaar. Grenzen bestaan uitsluitend op oude kaarten; - en er is vrij verkeer tussen de landen onderling. Paspoorten of andere identiteitskaarten bestaan dan ook niet. Elk individueel wezen is zich bewust dat hij deel uitmaakt van een samenleving en dat deze samenleving alleen bestaan kan door haar delen, en dat liefde en respect de delen bijeenhouden. Men beseft terdege dat het individu en de samenleving elkaar nodig hebben. Om deze reden beseffen de bewoners ook dat er bestuurders moeten zijn, die voor een bepaalde termijn uit hun midden worden gekozen via een algemeen, voor iedereen geldend en leeftijdsonafhankelijk kiesrecht. De bestuurder wordt gekozen op individuele vaardigheden, die voor iedere kiezer zo duidelijk aanwezig zijn dat campagnes niet gevoerd behoeven te worden. Niemand stelt zich overigens verkiesbaar, want iedere bewoner is verkiesbaar. Politiek is niet aanwezig, want iedere gekozen bestuurder heeft liefde, respect en tevredenheid in het hart, en weet dat hij gekozen is om de samenleving te dienen -, en niet andersom. Door de samenleving te dienen, dient de bestuurder het individu.
Deze planeet is een planeet van stilte. Het enige geluid wat te beluisteren valt, is het gezang van de vogels, het ritselen van de bladeren, het ruisen van de zee, de lokroep van de dieren, het gelach van kinderen, en de muziek van de bewoners. Ja, elke bewoner is een muzikant. Elke dag komen de bewoners samen om hun instrumenten te bespelen en hun liederen te zingen tot zij met een blijde glimlach slapen gaan.
Op deze planeet, niet groter en niet kleiner dan onze aarde, bestaat niet de onsterfelijkheid, maar vindt er wel een cyclus van wedergeboorten plaats. Elk gestorven wezen komt na een periode van enige jaren als ziel in een staat van goddelijk ‘zijn’ te zijn verbleven in een nieuw getransformeerd lichaam terug op de planeet. Ieder die sterft is zich hiervan bewust, en vreest de dood dan ook niet. Integendeel, men sterft blijmoedig, want een nieuw leven is aanstaande. Alleen het waar en het als wie zijn vragen, waarop het antwoord pas gegeven kan worden op het moment van bevruchting.
Verjaardagen worden dan ook niet gevierd; wel het moment van bevruchting, die iedereen door innerlijke beschouwing bekend is. Het feest wordt vergezeld door veel muziek en dans.
Duizenden lichtjaren van ons verwijderd blijkt derhalve wel een leven mogelijk van vrede, liefde en respect. In mijn gedachten overbrug ik die afstand in de tijdspanne van een oogwenk, en waan me één van die tevreden wezens; - het enige moment dat waan zin heeft…
Abonneren op:
Posts (Atom)
