Op 10 september 2010 heeft Uitgeverij Boekscout.nl mijn boek "De zinloosheid van vrijheid" op de markt gebracht. Het is te bestellen bij Boekscout.nl of bij de erkende boekhandel. ISBN: 978-94-6089-816-7.
Inleiding:
Een familie in Zuid-Frankrijk wordt direct en indirect geconfronteerd met de zinloosheid van vrijheid. Zelfs hun zielen vinden na de aardse dood geen rust en blijken een speelbal in de strijd tussen de duivel en God, die het menigmaal op een akkoordje gooien tijdens hun onderhandelingen over zielenruil! De basis van dit verhaal ligt in het klassieke Griekenland, waar in 442 v.Chr. Sophokles de tragedie Antigone schreef. Deze mythe verhaalde over een jonge vrouw, die door haar oom levend in een grot ingemetseld werd; een lot dat de tienjarige Ismène ... Nee!, laten wij nu niet te veel op het verhaal vooruit lopen: het is zo dramatisch, zo tragisch, dat de auteur een moment in stilzwijgen wenst te verkeren. Hij nodigt u uit het verhaal vanaf het begin op te pakken, maar waarschuwt: het zal u meeslepen in een duisternis, waarin u slechts één persoon zult ontmoeten: uzelf!
Een stukje uit het boek:
Op haar knieën kroop het wanhopige meisje over de koude en smerige vloer."God, help mij. Alstublieft!"God hielp haar niet. Toch leek het alsof de sleutel haar toegeschoven werd. Zij zag niet hoe de duivel grijnsde en weer stilletjes in een hoek van de gang ging staan. Ismène dankte God en raapte de sleutel op. Haar hand beefde, met de andere hand zocht zij het slot van de laatste deur. Moeizaam stak zij de sleutel in het slot. Haar hart sprong op: hij paste! Langzaam draaide Ismène de sleutel om. Met een luide klik, veel te luid naar haar zin, opende het slot zich. Aandachtig luisterde zij naar geluiden. Het bleef stil. Zacht drukte ze de klink naar beneden. De deur opende zich op een kier. Ismène twijfelde."Wat tref ik aan? Misschien niets en was het niet meer dan een wanhopige idee. Maar wat, als...? Als hij daar nu wel is? Leeft hij nog en wat moet ik doen? Wat kán ik doen? Ik ben zo klein nog, en zwak. God, sta me bij."De duivel wreef zich in de handen en moest zich inhouden zijn ogen niet rood te laten gloeien."Ga door", fluisterde hij onhoorbaar, "Ga door, arm kind, open de deur, ga naar binnen, en huiver. Ach, klein, week hartje, wat jij zoal te verduren hebt gehad is niets, een kleinigheid, bij wat je elk moment te wachten staat. Maar ga vooral door, toe nou, toe maar! Ja, toe maar."Ismène stapte de kelder in, één stap, verder durfde ze niet. Haar linkerhand gleed over de ruwe muur. Ze voelde het lichtknopje."Eén beweging is voldoende, één vinger die op het knopje drukt. En dan zal ik weten of... Ik kan ook teruggaan, de deur sluiten. Alles achter me laten, alsof hier niets bestaat, alsof de kelder leeg is. Nicolas niet hier is. Alsof, alsof..."Haar vinger bewoog. Een kale lamp zette de kelder in een fel licht. Een kreet echode in de smalle gang, drong door de smalle kier de hal binnen, greep zich wanhopig, struikelend en opkrabbelend, aan de trapleuning vast, sleepte zich omhoog, trede voor trede, en verstomde bij de bovenste verdieping, liet zich voor de openstaande deur vallen, uitgeput, stervend, dood.Ismène trilde over haar hele lichaam. Ze leek een beroerte te krijgen. Hoe kon een meisje van tien jaar dit beeld ook verdragen?
Mijn boek dat over enkele maanden zal uitkomen heeft de titel: "De oproep van Pluikje". Een sprookje voor jong en oud, voor de gelovige en de ongelovige.
Inleiding:
Ik liep door het bos, en meende te genieten van een zekere vrijheid. Tot een stem tot mij sprak…, de stem van een boze kabouter. “Hé, ben jij helemaal bedonderd?!” Ik heb met hem gesproken, en tijdens dat gesprek deed hij een oproep. Een oproep aan ons allemaal. Aan kinderen vooral, want zij hebben de deur naar hun innerlijke stem nog niet geheel dichtgedaan. Zij kunnen hun ouders de weg wijzen naar een leefwijze, die respectvoller omgaat met Moeder Aarde; een weg naar liefde, naar vrede. “De kinderen…, ja, de kinderen zijn onze hoop.” Woorden van de hoogste waarheid.
Ik verzeker jullie: dit verhaal is waar gebeurd. Luister naar de innerlijke stem, en jullie zullen zien en horen. Let maar op. Er wordt op jullie gewacht. Want zij hebben hun hoop op jullie gevestigd!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten